منصور اسانلو: روحیه عمومی مردم اگر در فضای مناسبی باشد در جهت مخالفت با احکام اعدام‌ها خواهد بود!

موضع تفاهم نامه هسته ای در لوزان را از دیدی دیگر بررسی میکنیم. این تفاهم نامه و توافق آتی ایران با کشورهای غربی چه تاثیری بر معیشت مردم خواهد خواهد گذاشت؟ وضعیت کارگران در ایران به کدام سمت و سو خواهد رفت و چگونه توافق هسته ای تاثیرات خود را به جای میگذارد. رهبران جنبش کارگری چه راه حلی برای مقابله با اعدام ها دارند و چگونه وضعیت حقوق بشر در ایران بهبود پیدا میکند.

در همین خصوص مصاحبه ای با آقای منصور اسانلو فعال کارگری و فعال حقوق بشر صورت گرفته است…

مصاحبه از علیرضا رشیدی

تفاهم هسته‌ای جمهوري اسلامي همواره با کم شدن تحریم‌های بین‌المللی مطرح می‌شود فکر می‌کنید کم شدن و يا لغو تحریم‌ها در زندگي کارگران و مردم چه تأثیری می‌تواند داشته باشد؟

در حال حاضر تنها صحبتی میان طرفین صورت گرفته و اتفاق خاصی رخ نداده است.

اما ما شاهد این مسئله هستیم که حتی در زمان به روی کار نیامدن تحریم‌ها بیش از ۷۰۰ میلیارد دلار پول فروش نفت و یا دیگر منابع داخل کشور به دست حکومت رسید.

نه تنها این مسئله تفاوتی در زندگی کارگران، نه تنها کارگران بلکه مزد بگیران در داخل ایران (تمام کسانی که در ازای یک کار مفید چه این کار  به صورت دستی انجام شود و چه  به صورت سفید هزینه‌ای را دریافت می‌کنند) ما شاهد سه برابر شدن قیمت کالاها، صعود هزینه‌ها، کاهش ارزش پول ملی و بالا رفتن قیمت دلار تا مرز ۴۲۰۰ تومان در یک مرحله کوتاه و سپس کاهش آن تا مرز ۳۲۰۰ تا ۳۳۰۰ تومان بودیم و همچنین نیز این مسئله ادامه دارد. با رویداد این مسئله دریافتی‌های تمام مزد بگیران یک سوم کاهش پیدا کرد. به‌طور مثال اگر قدرت خرید شخصی ۳۰۰۰ تومان بود به ۱۰۰۰ تومان کاهش پیدا کرد.

در حال حاضر با مطرح شدن بحث تحریم‌ها  و وعده‌های پایان دادن به آن،  در مرحله اول باید ذکر کرد که روند پایان دادن به این تحریم‌ها به این سرعت انجام نخواهد گرفت. چون متأسفانه در هر دو طرف شاهد جریاناتی هستیم که روشن و شفاف نیستند.

در مرحله دوم حتی با مطرح شدن این مباحث در زندگی کارگران شاهد بیشتر شدن گرانی‌ها، کم کردن سوبسید نان  و بالا رفتن قیمت نان تا مرز ۳۰ تا ۵۰ درصد بوده‌ایم.

شنیده‌ها حاکی از آن است که  در تیر ماه ۱۳۹۴ هیچ سوبسیدی برای نان که غذای اصلی تمام کارگران و مزد بگیران و خانواده‌هایشان است وجود نخواهد داشت. همچنین آمار گرانی کالاها، سوخت، حمل و نقل  به شکل  رسمی منتشر شده است.

افزایش دستمزدی که تنها برای ۷ درصد از کارگران و کارمندان در ایران وجود دارد، تنها به علت از بین بردن  کامل قراردادهای کاری و به وجود آمدن قراردادهای شرکتی، پیمانی و بدون امنیت شغلی است. حتی افزایش حقوق بسیار ناچیز قبل از این شامل ۷ درصد از نیروی کار ایران می‌شود. به همین دلیل گمان نمی‌رود رفع تحریم‌ها از لحاظ اقتصادی، حتی به صورت شایعه برای کارگران سودی داشته باشد؛ اما این مسئله می‌تواند این امتیاز سیاسی و اجتماعی را برای ما  کنشگران فعال صنفی و حقوق بشری داشته باشد.

حکومتی که خود با آمریکا و اروپا مذاکره و قرارداد تصویب می‌کند و تمام حق و اختیار را برای بازرسی تمامی مراکز امنیتی و نظامی ازان آن‌ها می‌کند، دیگر تهمت جاسوسی، اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام را خود به خود از دست داده است و نمی‌تواند به فعالان معلم، کارگر، پرستار و حقوق بگیران ایران که برای احقاق حق و حقوق خود تلاش کرده‌اند این قبیل تهمت‌ها مانند جاسوسی و غیره  و تهمت‌های بسیار ناروا که در طول این سال‌ها روا داشته‌اند که ده‌ها فعالین کارگری و معلمان را مانند رسول بداقی، شاهرخ زمانی، رضا شهابی، بهنام ابراهیم‌زاده و ده‌ها نام دیگر  که هرگز تمامی نخواهد داشت و بدترین آن‌ها هزاران هزار زندانی هستند که با نام زندانیان عادی در زندان هستند. آن‌ها نیز مردم عادی هستند که به دلیل مسئولیتی که حکومت بر عهده داشته است و به علت مدیرت  و نظارت بسیار بد بر جامعه در زندان هستند.

به‌طور مثال شخصی  به علت وضعیت بد مالی و یا چک برگشتی، دست به قاچاق مواد مخدر و یا جنایت زده است. سیستم حاکم تمامی این مسائل را فراهم کرده است. بیشتر این افراد در زندان را قشر جوان تا حدود ۳۰ سال تشکیل می‌دهند و این‌ها  همان انسان‌هایی هستند که ما برای احقاق حقوق آن‌ها مبارزه می‌کنیم.

همان‌طور که مطلع هستید و مشاهده می‌کنیم اعدام‌ها گسترش پیدا کرده است. تنها در هفته‌ای که پشت سر گذاشته‌ایم بیش از ۴۵ تا ۵۰ اعدام صورت گرفته است. تنها در زندان رجایی شهر و ندامتگاه مرکزی کرج ۴۳ تن را اعدام کرده‌اند. تمامی این عزیزان از طبقات محروم، کارگر و زحمتکش  و فقیر جامعه بوده‌اند. من به شخصه هیچ چشم اندازی را پیش رو نمی‌بینم  که حرکتی به سود کارگران باشد. به علت اینکه نهادهای کارگری در تصمیمات کارگری به شکل مستقل و واقعی حضور ندارند. یک از دلایل  سرکوب شدید تشکل‌های سندیکایی، صنفی و شوراهای واقعی کارگری است.

فعالین کارگری را بازداشت و به زندان انداختند، عده‌ای را کشتند و تعدادی مانند ما هم برای نجات جان خودمان به ناچار مجبوریم فعالیت‌هایمان را در خارج از ایران ادامه دهیم.

به هر حال هنوز چشم انداز روشنی برای اینکه واقعاً احقاق حقی از مزدبگیران ایران و کارگران و زحمتکشان ایران در آستانه اول ماه می (روز کارگر) شده باشد به شخصه نمی‌بینم و به همین دلیل شما شاهد رشد بسیار گسترده جنبش کارگران، معلمان، پرستاران، هواداران محیط زیست، مزد بگیران و انواع کسانی که در ایران خواسته‌هایی را دارند هستیم و این موضوع شاید گامی مثبت باشد.

می‌توان نتیجه گرفت کسانی که جزو فعالان حقوق کارگری، صنفی، اجتماعی، مدنی و یا حتی سیاسی بوده‌اند در این گشایش شاید توانسته باشند فعالانه‌تر در صحنه‌های اجتماعی، سیاسی و مبارزاتی  بیایند و برای مطالبات و حق و حقوق خود اعتراض، تجمع، تحصن و حضورهای خیابانی و میدانی پیدا بکنند.

آقای اسانلو تفاهم هسته‌ای جمهوری اسلامي و يا بقول بعضی‌ها جام زهر دوم، يادآور جام زهر اول و کشتار وسيع زندانيان سياسي است. آيا فکر می‌کنید اين بار هم موج شديد اعدام‌ها در ايران به دنبال تفاهم هسته‌ای به راه بيفتد و اگر چنين می‌شود چرا؟

به دیدگاه من حکومت‌های ضد بشری به هیچ وجه با حقوق بشر و حقوق انسان‌ها همگام نخواهند بود. همان‌گونه که متذکر شدید در جام زهر اول هنگام نوشیدن در زندان‌ها هزاران هزار زندانی بی‌گناه و فرهیخته و از خود گذشته را به قتل رسانند. در حال حاضر نیز این‌ها چنین سیاستی را به کار برده‌اند. دقیقاً   از سال ۱۳۶۹ به بعد در قتل‌های زنجیره‌ای که آمار آن نیز  موجود است کسانی مانند آقای درخشان و یا دیگر کسانی که درگیر بودند بیش از ۴۰۰ تا ۵۰۰ نفر اعدام شدند که در خیابان‌ها، خانه‌ها، میدان‌ها، به قتل رسیدند. چون احتمال آن وجود داشت که آن‌ها مؤثر باشند  و بتوانند مردم را برای یک حرکت مردمی و اعتراضی تحریک کنند. همچنان که مشاهده می‌کنید اعدام‌ها کماکان ادامه داشته و کسانی که اعدام می‌شوند  حتماً نباید از شاخصان سیاسی باشند.

من به شخصه زمانی که در زندان بودم  این افراد را از نزدیک دیده‌ام.بسیاری از آن‌ها جوانان از خود  گذشته‌ای هستند که به علت فشار فقر و فلاکت و همچنان نداشتن آگاهی کامل اجتماعی به کنشگرانی تبدیل‌شده‌اند که برای گذراندن زندگی خود و حق و حقوقشان دست به اقداماتی زده‌اند که از لحاظ قانونی خلاف و جرم نام‌گرفته است. تمام این شرایط  را سیستم‌های حکومتی برای آن‌ها فراهم کرده است.

انسان‌هایی که  می‌توانستند قدرت و شجاعت کافی داشته باشند  و پای خود را از آن سرکوبگری و ترس و لرز و ناامیدی فراتر بگذارند به این صورت  شناسایی، بازداشت و زندان کنند. این قربانیان جامعه  شاید آگاهی سیاسی و یا اجتماعی را نداشته باشند اما شهامت اتهام را داشته‌اند و به همین دلیل موج اعدام‌ها کماکان ادامه  دارد. مخصوصاً در طول یک سال اخیر اتهاماتی  با نام‌های قاچاقچی  و یا جرم‌های دیگر صورت می‌گیرد که اگر به دقت برسی شود  حتی یک دادگاه  علنی و یا وکیلی که توانایی دسترسی به پرونده و اسم متهمین را داشته باشد مشاهده نمی‌شود و کماکان ترورهای حکومتی نیز ادامه داشته است… در بلوچستان ترورهای زیادی صورت گرفت. تعداد زیادی از معلمین را ترور کردند. در چند روز گذشته آقای سعید مولا زهی  معلم و سخنگوی سازمان سربازان عدالت -جیش العدل  که در بخش فرهنگی جیش العدل نیز فعال بود پس بیست سال سابقه کار در همین فشارها، سرکوبگری‌ها، اعدام‌ها و کشتارها  ترور شد.

کشتار و ترور بیرون از زندان کماکان ادامه دارد.  به‌طور مثال بسیاری از این زندانیان که در زندان وکیل‌آباد شیراز ۱۰۰ تا ۱۵۰ به بالا در بعضی از ماه‌ها اعدام‌شده‌اند  و اخبارشان منتشر شده است گمنام هستند و هیچ‌کس اطلاعات خاصی از نام آن‌ها ندارد.

تعدادی از زندانیان که توسط رسانه‌ها و یا فضای مجازی شناخته‌شده هستند قضیه‌ای است به صورت سپری امنیتی برای جان آن‌ها، مانند من که برای نجات جان خود ایران را ترک کردم. اما وقتی به روند اعدام‌ها دریک سال گذشته نگاه می‌کنیم به موج  وحشتناک و شدید اعدام‌ها را در این یک سال گذشته پی می‌بریم و فکر می‌کنم ما کماکان مقام اول را در اعدام‌ها در ایران داریم.

همان‌طور که  در صحبت‌هایتان ذکر کردید در یک ماه اخیر اعدام‌ها در ایران سیر صعودی پیدا کرده است. آيا فکر می‌کنید در ايران امکان دارد فعالانه‌تر و متحدانه تر به اين اعدام‌ها اعتراض کرد، راهکار  پيشنهادي شما برای يک اعتراض متحدانه عليه اعدام‌ها چيست؟

جنبش همبستگی مردم ایران قبل از زندان من، دوستان در خارج و داخل ایران به آن پیوستند مانند خانم نسرین ستوده، آقای رئیس دانا و حتی نیز خود من  و تعداد بسیار زیادی دیگر از دوستان در جنبش مردمی سال ۱۳۸۸ در مخالفت با اعدام‌ها و جلوگیری از این همه  موج اعدام‌ها بوده است. جنبشی که پس از جنبش مردمی سال ۱۳۸۸ پیش آمد و شاهد آن بودیم. ضرب و شتم‌ها  ، شلیک گلوله تک تیراندازها، ندا آقا سلطان‌ها، ترانه موسوی‌ها، سهراب‌ها و موتورسواران نقاب‌دار چه موجی از خشم و نفرت و اعتراض را در بین مردم ایجاد می‌کرد. خیلی از مردم عادی که به نوعی درگیر بودند در پرونده‌های شخصی و عادی شروع به بخشش کرده و تعدادی از هنرمندان و مردم عادی و حتی افراد سیاسی در اپوزسیون همراهی می‌کردند برای گرفتن بخشش از خانواده‌ها. روحیه عمومی مردم اگر در فضای مناسبی باشد در جهت مخالفت با  احکام اعدام خواهد بود.

در جنبش نوین همبستگی در زمانی که من در زندان بودم و با هم زندانیان خود در مورد آن گفتگو داشتیم، کماکان مبارزان داخل کشور، وکلا، فعالین کانون مدافعین حقوق بشر که بخشی هنوز در زندان‌اند و بخشی از ایران خارج شدند، فعالین در جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضا  که به نوعی همه با یکدیگر در کنار هم همکاری داشته‌ایم در مخالفت با اعدام و نه به اعدام شرکت داشتند. کماکان که مشاهده می‌کنیم در این سال‌ها فضاهای اینترنتی، مصاحبه‌ها، در کمپین‌هایی که  تشکیل‌شده  مانند کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی، کمیته بین‌المللی علیه اعدام، کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی به‌طور موازات یکدیگر ده‌ها نفر درگیر محکوم کردن حکم اعدام و نه به اعدام هستند. البته فرایندهایی هم  موجود است که  در شرایط مناسب در داخل کشور جزو درخواست‌هایی که کارگران، معلمان، جامعه مدنی که در حال حاضر به بیرون آمده است و درخواست‌ها و مطالبات خود را خوشبختانه  از ۱۰ اسفندماه ۱۳۹۳ و ۲۷ فروردین ۱۳۹۴ به عنوان شاخص توانست سراسری کند  بتوانید خواسته‌های آزادی زندانیان سیاسی و مخالفت با اعدام هم  در سطح ملی مطرح گردد و یک مانع اساسی برای جلوگیری از این همه اعدام‌ها شود.*

مندرج در نشریه نه به اعدام – شماره یازدهم – ۱ اردیبهشت ۱۳۹۴

 

 

 






Related News

  • حمید تقوایی: جمهوری اسلامی تلاش میکند عقب نشینی‌اش در برابر غرب را با تشدید سرکوب و از جمله اعدام‌ها جبران کند!
  • منصور اسانلو: روحیه عمومی مردم اگر در فضای مناسبی باشد در جهت مخالفت با احکام اعدام‌ها خواهد بود!
  • مصطفی هجری: توافق به معنای تسلیم شدن جمهوری اسلامی در برابر غرب است!
  • رحمان حسین زاده: در صورت توافق نهایی با آمریکا و غرب، جمهوری اسلامی به تشدید سرکوب و گسترش ابعاد اعدام‌ها خواهد افزود !
  • فریبرز رئیس دانا: دولت‌ها از مجازات اعدام به‌عنوان ابزاری برای ایجاد ارعاب استفاده می‌کنند
  • چرا همجنسگرایان در ایران اعدام می شوند؟
  • ارزیابی از کمپین نجات ریحانه جباری و  پیشروی در جنبش علیه اعدام (بخش دوم)
  • گفت و گو با آرشام پارسی: وضعیت همجنسگرایان در ایران
  • پاسخ دهید