پیشرفت جنبش علیه اعدام وجا خالی دادن جناحی از رژیم

پیشروی جنبش علیه اعدام را میشود در اظهار نظر مقامات قضایی ومجلس این رژیم مبنی بر بی نیتجه بودن اعدام  و یا اعتراضات مکرر مجامع بین المللی و دولتهای غربی به جمهوری اسلامی مشاهده کرد. تمامی این انتقادات وپیشنهادات وافشاگری ها وقطعنامه ها و محکوم کردنها بر بستر جامعه ای است که از درون میجوشد واز هر کوچه وکارخانه اش اعتراض به وضع موجود زبانه میکشد. مردم هر چه بیشتر به احکام اعدامهای هرروزه در ایران که توسط سیستم قضایی ضد انسانی وعصر حجری جمهوری اسلامی وپرونده سازیهای همراه با شکنجه انجام میگیرد،  معترض می شوند.
 
این اعتراض و نفرت عمومی در ادامه کمپینهای گسترده داخلی وخارجی وفعالیتهای شبانه روزی هزاران نفره ودر ادامه شورش زندانیان محکوم به اعدام  و در ادامه تجمع خانوادها معترض به حکم قتل عزیزانشان در مقابل زندانها ودادسراها وگورستانها ودر ادامه مبارزه مادران علیه اعدام ومادران خاوران ومادران پارک لاله و  ایستادگی هزاران مادری صورت می گیرد که با تمامی اذیت وآزارها ومشقاتی که کشیدند ، نه بخشیدند ونه فراموش کردند. 
 
اینکه امروز عده ای که خود از آغاز در استقرار جمهوری نکبت اسلامی و بقا آن دست داشتند، نیمچه اعتراضی به سرکوبهای گسترده و به اصلاح خودشان “بی رویه” می کنند به این دلیل است که‪ ‬ این فشار و اعتراض فزاینده را می بینند و می خواهند در مقابل خشم مردم جاخالی بدهند. این ها در واقع بخش دیگری از حکومت هستند که در تمام جنایات این رژیم نقش داشته اند و حالا بخاطر “بی آبرو شدن اسلام” بعنوان خاکریزی در مقابل حمله مردم به کل نظام عمل می کنند.
 
اعدام و سرکوب همواره سیاست اصلی کل نظام بوده است و همه جناحهای آن در آن نقش داشته اند.
 
کارنامه سیاه این رژیم با تحمیل فقر وفلاکت اقتصادی و اختناق سیاسی و فرهنگی  به مردم وجامعه ، چنان خشم و اعتراضی را در جامعه شعله ور ساخته است که  چشم انداز سرنگون شدن رژیم هر چه بیشتر نزدیک می شود  و در نتیجه عده ای در صدد مبرا کردن خود از جنایات هولناک ده ای شصت هستند وگرنه کسی دلش برای قربانیان این کشتارها نسوخته است. این مردم هستند که در واقع دارند همه چیز را به حکام دیکته می کنند. دور نیست که همین مردم حکام جنایتکار را به پای میز محاکمه بکشانند.
 
هرمز رها
۲۸ آگوست

 

 

 

 

.






پاسخ دهید