بخشش بجای اعدام

آنچه که به جنبش بخشش مشهور شده است در ایران گسترش بیشتری می یابد . خانواده های اولیای دم در موارد متعددی زندانیان محکوم به اعدام را می بخشند و بدین ترتیب آنها را از بدارآویختن نجات می دهند. این بخشش ها را باید به فال نیک گرفت. چرا که با قانون قرون وسطایی چشم در مقابل چشم عملا مخالفت می کند.

اصل چشم در برابر چشم قرنهاست بموزه سپرده شده است و متضمن هیچ عدالتی نیست. این متعلق به عصر بربریت و دوره قبایل و جوامع عشیرتی است. دوره ای که مذاهب بوجود آمده اند دوره جوامع قبیله ای و عشیرتی است که عدالت را تنها به معنی انتقام میفهمید و آنهم انتقام خونی و قبیله ای. خون را با خون میشویند و چشم را در برابر چشم در میآورند و افراد قبایل با یکدیگر مقابله به مثل میکنند. مذهب مثل یک هاله مقدس این تصور انسانهای اولیه از عدل و داد را در خود منجمد کرده به عصر ما منتقل کرده و هر جا مانند جمهوری اسلامی بقدرت رسیده است بر جامعه حاکم کرده است. یا قطع دست و پا و کور کردن چشم و غیره هیچ حامعه ای به عدالت و انصاف نرسیده است و در مقابل جنایت و بزهکاری مصونیت پیدا نکرده است.

اما افزون بر این در این حرکت بخشش مخالفت با نفس اعدام نیز نهفته است. اعدام در هر شرایطی تعرض به زندگی و حیات و حرمت انسانهاست. اعدام قتل عمد دولتی است. بخاطر محترم داشتن جان و هستی و حق حیات باید با اعدام مخالفت کرد و خواهان لغو مجازات اعدام شد.






پاسخ دهید